Flee

Oscarnomaties voor Beste Documentaire, Best Animatiefilm en Beste Internationale Film. Wanneer de mujahedin omstreeks 1990 Kaboel aanvallen zien we de inwoners in paniek op de vlucht slaan. Dat wil zeggen, in ruw getekende zwart-wit-animatie, die de chaos indringend verbeeldt. In andere scènes keert de kleur terug en oogt de animatie traditioneler. De stijl beweegt als het ware mee met het verhaal van Amin, de Afghaan die als kind zijn land ontvluchtte om uiteindelijk in Denemarken een nieuw thuis te vinden.

Amin is niet de echte naam van de man met wie filmmaker Jonas Poher Rasmussen al jaren bevriend is, net zoals zijn tekenfilmgezicht niet samenvalt met de echte 'Amin'. Die maskerade is er natuurlijk niet voor niets: als voormalige vluchteling én homoseksueel voelt 'Amin' zich nog steeds kwetsbaar. Het fascinerendste aspect van de film is misschien wel de moeite die het hem kost om de waarheid te scheiden van de leugens die hem destijds op zijn vlucht het leven redden.