Hester Street

Herontdekt, prachtig vormgegeven drama herschept op briljante wijze het joodse immigrantenleven in New Yorks Lower East Side aan het begin van de 20e eeuw.

Carol Kane ontving een Oscarnominatie voor Beste actrice voor haar subtiele rol als Gitl, een vrouw die net uit Oost-Europa in New York is aangekomen. Tot haar verrassing ziet ze dat haar man (Steven Keats) zich al heeft aangepast aan de nieuwe wereld. Geleidelijk verandert de timide Gitl in een onafhankelijke vrouw.

In vergetelheid geraakt

De tijd waarin zich dit afspeelt, begin 20ste eeuw, is een wereld op het randje van de moderniteit, vastgelegd in kristalhelder zwart-wit. Regisseur Joan Micklin Silver zou later in Crossing Delancey (1988) een eigentijdser portret van hetzelfde milieu schilderen.

Bij uitbreng groeide Hester Street uit tot een van de meest geliefde Amerikaanse films van die tijd, maar raakte daarna goeddeels in vergetelheid. Enkele jaren geleden werd de film gerestaureerd en als een herontdekking onthaald; ook kwam er aandacht voor het werk van Micklin Silver als een van de belangrijke vrouwelijke filmers die de vernieuwing van de Amerikaanse filmcultuur begin jaren zeventig vormgaf.

Vertoning van de 4K-restauratie (Cohen Media, op basis van het originele cameranegatief).

Over de regisseur

Terwijl mannen als Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Peter Bogdanovich begin jaren zeventig furore maakten als de hippe regisseurs van het nieuwe, avontuurlijke Hollywood, werkte Joan Micklin Silver (1935-2020) in de luwte gestaag door aan een oeuvre.

De in een gezin van Russisch-joodse immigranten geboren scenarioschrijver, speelfilmregisseur en documentairemaker boekte haar eerste succes met Hester Street (1975). de film bleek - ondanks bezwaren van distributeurs die de film als ‘te etnisch’ bestempelden – een stevig commercieel succes (opbrengst: 5 miljoen dollar).

Zoals meerdere vrouwen in de filmindustrie stuitte Micklin Silver op forse tegenwerking; vrouwen werden als een ‘probleem’ gezien: ze zouden te weinig autoriteit op de set hebben, het werk fysiek niet aankunnen of emotioneel te labiel zijn. Niets van dat alles bleek waar, zoals Silver en andere vrouwelijke regisseurs bewezen.

De studio’s weigerden ook haar tweede speelfilm, Between the Lines (1977). Ook nu slaagden Silver en haar man, projectontwikkelaar Raphael D. Silver, erin de film zelf te produceren en uit te brengen, opnieuw met succes.

Later werkte Micklin Silver wel met grote studio’s, onder andere voor United Artists (Chilly Scenes of Winter, 1979), Warner Brothers (Crossing Delancey, 1988) en New Line Cinema (Big Girls Don’t Cry... They Get Even (1991). De films verdienden meestal het drie- tot tienvoudige terug van de productiekosten, stevig bewijs dat vrouwen in het Amerikaanse commerciële systeem niet onderdeden voor mannelijke regisseurs.

Naast haar werk in de speelfilm – ze werd geroemd om haar acteursregie en gevoel voor humor – was Micklin Silver actief als regisseur van tv-films, educatieve documentaires, theaterstukken en radioprogramma’s. Haar veelzijdige, maar nog altijd onderbelichte carrière geldt als inspirerend voorbeeld voor vrouwelijke filmmakers.