I Live in Fear

Toshiro Mifune, Kurosawa's favoriete acteur, speelt de ouder wordende Japanse industrieel Nakajima, die zo bezorgd is over de waterstofbom dat hij besluit zijn gieterij te verkopen en met zijn hele gezin naar Brazilië te verhuizen – buiten het bereik van de radioactieve neerslag van een nucleaire oorlog tussen de supermachten. Nakajima's zonen willen niet verhuizen, want dan verliezen ze hun erfenis. Nakajima begrijpt niet waarom niemand anders het gevaar zo scherp ziet als hij – en vervalt in waanzin.

Veel films uit de jaren 50, zowel Amerikaanse als Japanse, speelden met de angst voor de Koude Oorlog en de bom, maar meestal met metaforen – monsters die door straling zijn geboren (Godzilla) of buitenaardse wezens die vanuit de ruimte binnenvallen. I Live in Fear keek de demonen van de Tweede Wereldoorlog recht in de ogen – niet alleen de angst ervoor, maar ook het onderdrukken of ontwijken van de angst. Sirenes loeien de hele film door op de achtergrond maar niemand besteedt er aandacht aan. Zo laveert Kurosawa tussen obsessie en onwetendheid, tussen knagende angst en zorgeloze ontkenning.

Ingetogen

De ingetogen, documentair aandoende stijl van Kurosawa's minst bekende werk ontstond door het gebruik van drie camera's, die hij allemaal liet draaien terwijl de acteurs de hele scène naspeelden alsof ze in een toneelstuk zaten, waarna hij in de montagekamer de beste hoeken koos.