Mikaël

Carl Theodor Dreyer herschrijft de klassieke Griekse mythe van Jupiter en Ganymedes tot een liefdesdriehoek tussen de ouder wordende kunstenaar Zoret, zijn model Mikaël en prinses Zamikoff, een aristocratische femme fatale die net zo betoverd is door Mikaëls jeugdige schoonheid als Zoret.

Mikaël toont – zowel uitbundig theatraal als opmerkelijk ingetogen – de teloorgang van een homoseksuele romance tussen de kunstenaar en zijn model met een ongewone durf en subtiliteit. Volgens Dreyer was Mikaël 'een van mijn eerste films met een duidelijk eigen stijl', wat vooral zichtbaar wordt door de nadruk op emoties.

In zijn boekverfilming van een bitterzoete driehoeksverhouding werd Dreyer terzijde gestaan door de cameramannen Rudolph Maté en Karl Freund (de cameraman van Metropolis, die ook zijn enige filmoptreden maakt als de kruiperige kunsthandelaar LeBlanc). Dreyer castte de beroemde Deense regisseur Benjamin Christensen, vooral bekend van zijn film Häxan uit 1922, in de rol van Claude Zoret. Motto van deze expressionistische klassieker: "Jetzt kann ich ruhig sterben, denn ich habe eine grosse Liebe gesehen".