White noise
Parallel aan de visuele opnamen verzamelen Paravel en Castaing-Taylor zogenaamde white noise: achtergrondgeluiden van een bepaalde plek of situatie. Denk aan het geruis van de bomen, gesprekken in de verte of het stuwen van de golven. Waar sommige filmmakers dit tot ongewenste of storende geluiden rekenen, verheffen Paravel en Castaing-Taylor deze opnames tot ‘muziek van de wereld’. Een andere soundtrack onder de beelden plaatsen zou enkel afbreuk doen aan de realiteit die ze direct willen portretteren. “We willen niet de realiteit verdoezelen door muziek te gebruiken die niets met de beelden te maken heeft. We weten dat we op een boot geluiden zoals de wind, de zeemeeuwen en de golven zullen horen”, verklaart Paravel.